Żarliwość dla Boga

"Chcę poznać Chrystusa" - Flp 3:10

Życie najlepiej przeżywać z optymizmem, entuzjazmem, przejrzystością, a zwłaszcza z pasją. Tam, gdzie gaśnie namiętność, kruszy się nawet najlepsze małżeństwo. Kiedy słabnie entuzjazm, osiąga się coraz mniej. Kiedy przyjaźń traci swój blask, wspólnie spędzany czas i wspólne działania przestają być ważne.

Kiedy to, co najważniejsze w naszym życiu duchowym, schodzi na drugi plan, upadek jest nieuchronny. Kiedy swoją uwagę kierujemy na sprawy mniej ważne, efekty tego wkradają się w sposób niezauważalny. Gdy nie pielęgnujemy żarliwości do Boga, ona niechybnie zostaje skierowana gdzie indziej.

Duch Święty pobudza nas do tego, byśmy na pierwszym miejscu stawiali czas poświęcany codziennie na społeczność z Bogiem. Tego rodzaju żarliwość nie jest czymś normalnym dla naszej upadłej natury ani czymś łatwym do pielęgnowania we współczesnym świecie. Podtrzymywana duchowa pasja jest jedynym sposobem, aby naprawdę poznawać Boga i pozwalać Mu przemieniać nasze życie codzienne.

Trzeba zachować duchową pilność, bo w przeciwnym razie zaniknie nasz głód poznawania Jezusa i służenia Jemu. Przyjrzyjmy się przykładowi biblijnemu. „A gdy szli, wszedł do jednej wsi. Tam pewna kobieta, imieniem Marta, przyjęła go do swego domu. Miała ona siostrę, zwaną Marią, która usiadła u nóg Jezusa i słuchała jego słów” – Łk 10,38-39. Marta przyjęła Jezusa do swojego domu. Maria przyjęła Go do swojego serca. Jedno jest niezmiernie odległe od drugiego.

Jak to często się dzieje, ilekroć duchowa więź z Jezusem słabnie, Marta zajęła się „dobrymi uczynkami". Wysiłki religijne nigdy nie zastąpią osobistego oddania Jezusowi. Marta obsługiwała Jezusa. Maria zafascynowała się Jezusem.Rozkoszowała się Jego towarzystwem i cieszyła się Jego obecnością. Jezus pochwalił postawę Marii, zaś krzątaninę Marty skarcił.

Jezus skierował słowa ostrzeżenia do kościoła w Laodycei. Chciał, żeby był "gorący albo zimny". Letniości nie tolerował. Beznamiętność nie jest opcją dla naśladowcy Jezusa. Jak mogło się coś takiego przydarzyć tym naśladowcom Chrystusa, którzy wcześniej wykazywali coś wręcz przeciwnego? Ich żarliwość ostygła właśnie dlatego, że stwierdzili, iż są "zasobni, wzbogacili się i niczego nie potrzebują". Popadli w samozadowolenie.

Kościół w Efezie Jezus pochwalił za ich gorliwość w dążeniu do sprawiedliwości, ale ich osądził za utratę pasji do Boga. „Opuściłeś swoją pierwszą miłość. . . Nie kochasz Mnie tak, jak na początku". Z tragicznym skutkiem może to nastąpić łatwiej, niż sądzimy i szybciej, niż się zorientujemy.

Cytując przykazanie mojżeszowe Jezus zwrócił uwagę, że szczera miłość do Boga jest czymś bezdyskusyjnym: „Będziesz miłował Pana, swego Boga, całym swym sercem, całą swą duszą, całym swym umysłem i z całej swojej siły” - Mk 12,30. To przykazanie jest wszechogarniające. Mamy kochać Boga całym naszym jestestwem i wszystkim, co mamy, każdą chwilą naszego czasu, wszystkimi osobistymi zasobami i umiejętnościami. Pamiętam, jak w dzieciństwie żarliwie śpiewałem pieśń: "Wszystko Tobie dziś oddaję, Wszystko Twoim musi być. Chcę Cię, Jezu, kochać zawsze, W społeczności Twojej żyć". Wciąż ją śpiewam.

Gdy byłem młodszy, mniejsze pasje domagały się mojego skupienia i energii. Z wiekiem małżeństwo, rodzina, przyjaźnie i służba zajmowały więcej mojej uwagi i czasu. Jednak wielką i świętą pasją mojego życia zawsze było i pozostaje: "Chcę poznać Chrystusa i doświadczyć potężnej mocy, jaka wskrzesiła Go z martwych" - Flp 3:10 (za ang.).

Łzy płyną mi po policzkach, kiedy piszę te słowa. Były prawdziwe, kiedy byłem młodym studentem koledżu biblijnego, i takie pozostają przez całe moje życie aż do dnia dzisiejszego.

Moją modlitwą dzisiaj jest, abyśmy żyli z determinacją i pasją do Jezusa.