Zwykła uprzejmość

Okazując uprzejmość drugiemu, potwierdzamy jego godność.

„Śpiewajcie całym sercem Bogu! Niech wszystko w waszym życiu - słowa, czyny, każda rzecz - dzieje się w imieniu Jezusa” - Kol 3,16-17 (za ang.).

Moja żona niedawno namalowała obrazek zatytułowany: „Bo liczy się to co miłe!” Przymiotnik „miły” opisuje sposób, w jaki Gayle traktuje ludzi i jak o nich mówi. Wykazuje życzliwość wobec innych słowami i czynami.

Każdy, kto ją zna, wie, że tą prawdą żyje na co dzień. Owe proste, mocne słowa są wyrazem jej codziennego życia i praktycznej służby wobec innych. Aby nieść innym radość i zbudowanie, daje z siebie to co najlepsze. Jej pobudki są bezinteresowne. Robi to bez pochwał i fanfar, ponieważ „liczy się to, co miłe”. Każda osoba jest ważna dla Boga, a to oznacza, że jest ważna i dla niej.

Skoro ludzie liczą się w oczach Boga, powinni też liczyć się w oczach każdego z nas. „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że dał swego jednorodzonego Syna, aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” - J3,16 (UBG). Dla Boga ważny jest człowiek. Pamiętam, jak rodzice mnie uczyli, że każdy zasługuje na „uprzejme traktowanie przez innych”.

Biblia wskazuje w sposób praktyczny, prosty i jasny: “Traktujcie innych tak, jak byście chcieli, by was traktowano” - Łk 6,31 (za ang.). Tego rodzaju uprzejme podejście zdarza się coraz rzadziej.

Zwykła uprzejmość wyraża się w prostych aktach szacunku. Korzyści innych przedkładajmy nad własne. Taka uprzejmość wydaje się nieczęsta. Uprzejmość to po prostu okazywanie życzliwości i szacunku w kontaktach z innymi. „Owocem zaś Ducha jest miłość… cierpliwość, życzliwość, dobroć” - Ga 5,22 (UBG).

Zwykła uprzejmość uznaje godność ludzi i odpowiednio ich traktuje. Kulturalne zachowanie staje się coraz bardziej obce. Natomiast uznaje się za dopuszczalne ignorowanie innych, mijanie ich bez zauważenia czy skinienia głową. Gdzieś pomiędzy tymi skrajnościami znajduje się złoty środek, zwykła uprzejmość, która szanuje wartość oraz indywidualność innych i odpowiednio ich traktuje.

Zwykła uprzejmość to grzeczność, jakiej Bóg i ludzie od nas oczekują. Nasze postępowanie wobec innych świadczy o naszym szacunku lub braku szacunku, zarówno dla nas samych, jak i dla innych. Czytając inne tłumaczenia rozważanego wersetu odkryłem, że w miejscu słowa „uprzejmość” w większości z nich występują terminy „pokora” lub „pokorne nastawienie”.

Zwykła uprzejmość to właściwy odzew należny każdemu. To, co miłe, liczy się też dla Boga. Sposób, w jaki rozmawiamy z innymi lub o nich mówimy, odzwierciedla ich ocenę w naszych oczach. Pokora to postrzeganie siebie raczej skromne niż dumne. Biblia nakazuje i obiecuje: „Bądźcie… uprzejmi…  gdyż wiecie, że do tego zostaliście powołani, abyście odziedziczyli błogosławieństwo” - 1P 3,8-9 (UBG).

Moją modlitwą dzisiaj jest, aby zwykła uprzejmość była bramą do niezwykłych błogosławieństw.