Spuścizna i dziedzictwo

Zbożna spuścizna rozciąga się na pokolenia.

„Nie ma dla mnie większej radości od tej, gdy słyszę, że moje dzieci postępują w prawdzie” - 3J w. 4 (UBG).

Zbożny wpływ mojego ojca i matki ukształtował to, w co wierzę, co robię i kim się stałem. Ich znaczenie dla życia mojego i naszej rodziny trwa długo po ich śmierci. Kilka lat temu natknąłem się na pożółkły liścik od mamy, który przechowałem, a który napisała wiele lat wcześniej. Kiedy czytałem jej słowa, nie byłem przygotowany na swoją emocjonalną reakcję.

Pisała o naszej rodzinie i posłudze. Wtedy z kartki wyskoczyły słowa wprost do mojego serca: „Twój tata byłby z ciebie tak dumny, jak ja”. Te słowa kształtowały moje życie przez wszystkie lata, jakie minęły.

Mój tata i siostra zginęli w wypadku samochodowym, kiedy miałem 21 lat. Od kilku tygodni byłem ożeniony i studiowałem na ostatnim roku koledżu biblijnego, przygotowując się do służby w kościele, zgodnie ze swoim powołaniem. I nadal, po upływie tak wielu lat, gdy czytałem jej słowa, miałem łzy w oczach. To nie było żadne nowe objawienie. Tylko stwierdzenie mojego taty.

Jednak nawet teraz jego potwierdzające słowa poruszają głęboką strunę w moim sercu. Nie byłem przygotowany na to, że takie proste stwierdzenie uczuć moich rodziców na kawałku pożółkłej kartki może tak wiele znaczyć po tylu latach od śmierci taty i po niedawnym odejściu mamy.

Salomon zauważył: „Ojciec sprawiedliwego będzie się wielce radował” - Prz 23,24 (UBG). Każdy z nas może ubłogosławić rodziców, dając im powód do radości. Radość ojca i matki może dotykać naszego serca przez całe ich życie, a potem i nasze. Na tym dojrzałym etapie życia pamięć o miłości i dumie mojego taty nabiera dla mnie z każdym rokiem coraz większego znaczenia.

Od mojego taty i mamy nasza rodzina otrzymała zbożne dziedzictwo. Każdy rodzic ma możliwość zostawić taki sam dar. „Bo ty, Boże, dałeś mi dziedzictwo tych, którzy się boją twego imienia” - Ps 61,5 (za ang.). Może brakuje ci duchowego dziedzictwa, ale i tak możesz pozostawić swojej rodzinie zbożną spuściznę, która będzie kształtować przyszłe pokolenia.

Nikt indywidualnie ani żadna rodzina nie zechce powielać nielubianego życiorysu. Zaś zbożna spuścizna może zapoczątkować nowe duchowe dziedzictwo, począwszy od dzisiaj. Sędziwy Jan stwierdził: „Nie ma dla mnie większej radości od tej, gdy słyszę, że moje dzieci postępują w prawdzie” - 3J w. 4 (UBG). Mój tata cieszyłby się, że kontynuuję jego wiarę, której się nauczyłem z jego kazalnicy i osobistego przykładu.

Podczas chrztu Jezusa Bóg Ojciec oświadczył z niebios: „Ty jesteś moim umiłowanym Synem, w którym mam upodobanie” - Mk 1,11 (UBG). Teraz jako tata, dziadek i pradziadek wiem, jak taka rozkosz smakuje.

Kiedy Gayle i ja widzimy dobrego i bogobojnego mężczyznę, męża, tatę i dziadka, jakim się stał nasz syn, i bogobojną kobietę, żonę i mamę, jaką stała się nasza córka, oraz dorosłych wnuków i ich małżonków, którzy kochają Jezusa i żyją dla Niego, jesteśmy wdzięczni Bogu za Jego dobroć dla naszej rodziny i oczekujemy tego samego w przyszłych pokoleniach.

Moją modlitwą dzisiaj jest, abyśmy żyli mądrze i wiernie służyli Bogu.