Moja Podróż

„Ewangelia… jest mocą Boga ku zbawieniu dla każdego, kto uwierzy” – R 1,16 (NBG).

Moja historia to Jego opowieść.

Niedawno obchodziłem kolejne urodziny. Po tylu latach powinienem być już ekspertem w tej dziedzinie. Urodziny to kamienie milowe w naszej życiowej podróży i warto je świętować. Mam wiele powodów do świętowania: bogobojni rodzice i dziadkowie, którzy mnie kochali i nauczyli pobożności oraz dobrych nawyków; szczęśliwe dzieciństwo; zdrowe dorastanie; porządna edukacja, po której zostali mi dobrzy przyjaciele i wspaniałe wspomnienia; niesamowita, twórcza i kochająca żona i partner w służbie; dzieci lepsze niż moje umiejętności rodzicielskie; wnuki wspanialsze niż można sobie wymarzyć; bliskość długoletnich przyjaciół; a wszystko to opakowane służbą dla ludzi, którzy ucieleśniali ewangelię i otwierali dla nas swoje serca i życie.

Są jeszcze inne, ważniejsze „urodziny”, które rozpoczęły moją wędrówkę wiary. Były one początkiem mojego życia w Chrystusie, a jego historia jest pisana nadal. Moja historia to Jego opowieść (angielska gra słów – My history, His story). Urodziłem się i wychowałem w domu pastorskim, i po raz pierwszy przyjąłem Jezusa do swojego serca jako sześciolatek. Na ile wtedy rozumiałem, szczerze oddałem życie Jezusowi i zaczęło się dla mnie nowe, wieczne życie. W prostocie i szczerości serca dziecka przeżyłem „ewangelię… która jest mocą Boga ku zbawieniu dla każdego, kto uwierzy”.

Na sylwestrowej ewangelizacji obok dziesięciolatka uklękła nauczycielka szkoły niedzielnej. Dzięki jej zachęcie wyszedłem do przodu owej skromnej kaplicy, ukląkłem i otworzyłem serce, by poznać Jezusa w całkowicie nowy sposób. Nie można się wrodzić w rodzinę wiary; trzeba osobiście się urodzić dla Królestwa Bożego, przez wiarę w Jezusa Chrystusa jako Zbawiciela – czyt. Ef 2,8-9. Nie da się wyrazić radości, jakiej doznałem tamtego wieczoru, i jaka mi towarzyszy po dziś dzień. Przyszła wraz ze świadomością tej prostej prawdy: „Ewangelia… jest mocą Boga ku zbawieniu dla każdego, kto uwierzy” – czyt. J 3,1-21.

Później, jako piętnastolatek, na zaproszenie wizytującego kaznodziei, ukląkłem „przy ołtarzu” i wyraźnie poczułem, że „Bóg mnie powołuje” do służby. Zobaczyłem, że świat rozpaczliwie potrzebuje Zbawiciela. Odczułem, jak Boże serce krwawi z powodu całych mas ludzi zagubionych i nie potrafiących znaleźć drogi. Tamto Jego wezwanie, które jest równie żywe obecnie, kazało mi dzielić się jedną ważną wieścią: „Ewangelia… jest mocą Boga ku zbawieniu dla każdego, kto uwierzy”.

Kiedy w wieku siedemnastu lat ukończyłem liceum i przygotowywałem się do studiów architektonicznych na Uniwersytecie Waszyngtona w St Luis, Missouri, Bóg ponownie przemówił do mojego serca w sprawie służby w kościele. Miałem inne plany życiowe. Bóg także. Wybrałem Jego plany, a reszta to historia – ponad pięćdziesiąt lat najwspanialszego przywileju, jaki można sobie wymarzyć, by przekazywać ludziom ową prostą wiadomość: „Nie wstydzę się… ewangelii Chrystusa, ponieważ jest ona mocą Boga ku zbawieniu dla każdego, kto uwierzy, najpierw Żyda, potem i Greka. W niej bowiem objawia się sprawiedliwość Boga z wiary w wiarę” – R 1,16-17 (NBG); czyt. R 10,9-10.

Moją modlitwą dzisiaj jest, abyśmy wierzyli w moc Jego zbawienia i z otwartym sercem je przyjmowali.